سارا انار ندارد !...

دلم براتون تنگ شده بود !

nabakhtyar — Thu, 14 Feb 2008 12:45:18 GMT

آن روز که سمتِ مردگانم ببرند

ای کاش کنار ِ خاندانم ببرند

ای کاش برای لااقل چند قدم

تابوتِ مرا برادرانم ببرند

مهر هشتاد و شش

...

nabakhtyar — Wed, 20 Dec 2006 20:02:18 GMT

این روزها ...

خداحافظ

دستش به دعاست !

nabakhtyar — Wed, 04 Oct 2006 01:25:18 GMT

می گفت جهنم است اینجا ، برگرد

امروز نشد ؟ ... قبول ! فردا برگرد

مانند درخت خشک دستش به دعاست

یک دست صدا ندارد اما ، برگرد

تیر ۸۴

نوبت ِ توست !

nabakhtyar — Mon, 14 Aug 2006 00:04:18 GMT

غزل ديگری از خودم :

تو هم بزن ! زن ِ آتش پرست ، نوبت ِ توست !

زمان ِ آتش و بال و پَر است ، نوبت ِ توست !

بزن به بيست و دو سالَش ، دِ دست دست نكن

زمان گذشت ، ببين ، پَر پَر است ، نوبت ِ توست !

مرور كرد همين جمله را دوباره وَ گفت :

زمان گذشت ... ببين ... پَر پَر است ... نوبت ِ توست ... !

زمان گذشت ؟ مگر چند سال سن دارم ؟

همين نفس ، نفس ِ آخر است ؟ نوبت ِ توست ؟

ميان ِ خاطره هايش عقب عقب برگشت

_ زمين گواه ِ تو بازيگر است ، نوبت ِ توست !

زمين ، چه واژه ي زشتي ، زمين ، چه نامَرد است

زمين ، شبيه تو جادوگر است ، نوبت ِ توست !

هزار و سيصد و شصت و سه دور خورد وَ گفت :

به وقت ِ ما ، ده ِ شهريور است ، نوبت ِ توست !

وَ حرف ، حرف ِ خدا بود ، چون خدا مي گفت :

شب ِ جدايي ِ از مادر است ، نوبت ِ توست !

هزار و سيصد وشصت و سه بار ِ ديگر گفت :

تو هم بزن ! زن ِ آتش پرست ، نوبت ِ توست !

شهريور ۸۴

خداحافظی

nabakhtyar — Wed, 14 Jun 2006 23:28:18 GMT

خداحافظی با تبریز ، دوران قشنگ دانشجویی و تمام دوستان عزیزم در دانشگاه تبریز

با هر چه که هست و بود ، باید بروی

یک روز شبیه ِ رود ، باید بروی

تقویم ، یواشکی به من می گوید :

دیر آمده ای و زود باید بروی !

خرداد ۸۵

غزل رباعی

nabakhtyar — Mon, 22 May 2006 13:16:18 GMT

۱ ـ خرداد آمد ...

یاد ِ علی اخگر به خیر !

۲ ـ ... سلام و تشکّر از همه ی دوستان عزیزم ! همیشه با یه غزل یا رباعی به روز می کردم امّا ...

این دفعه یه غزل ، با وزن رباعی :

خورشید ، شبی به خانه ی ما سر زد

از غرب ، شبی سرزده آمد ، سرزد

بین ِ خودمان باشد : از آن لحظه به بعد ،

نبض و ضربان ِ قلب ِ من ، بهتر زد

اصلن بگذارید بگویم ! آن شب ...

عقل از سر ِ من پرید ، روحم پَر زد

انگار خدا ، به دست ِ او خواست مرا ...

نه ... قید ِ مرا به شیوه ای دیگر زد

در تیر ترین ماه ِ خدا یکدفعه

از راه رسید و حرف از آذر زد

آن روز خدا هم اشتباهی ، روی ِ

اندام ِ فرشته ، صورت ِ دختر زد

وّ بعد خدا سؤالی از خود پرسید :

ـ یک دختر ِ بی غرور هم می ارزد ؟

این دختر ِ مغرور که گفتم ، آن شب

با کاسه ی آش ِ نذری آمد ، در زد

خرداد ۸۵

درد دل

nabakhtyar — Mon, 17 Apr 2006 08:10:18 GMT

سلام و تشکّر از همه ی دوستان عزیزم ! همیشه با یه غزل یا رباعی به روز می کردم امّا ...

تو دنیای اینتر نت و وب لاگ نویسی که هر کسی به نوعی فقط داره سر می زنه که بهش سر بزنن و از نقد و نظر و پیشنهاد و ... خبری نیست ، یه چیزی خیلی عذابم میده و اون هم اینه که خیلی از نظر ها و کامنت ها خسته کننده و تکراری شدن ! خیلی ها میان و مث همیشه یه جمله های تکراری مث (( خیلی قشنگ بود ، لذت بردم ، آفرین ، و مهم تر از همه : به من هم سر بزن )) می ذارن و منتظر می مونن تا بقیّه هم برن و همین کارو بکنن !
واقعا کار کرد وب لاگ ، همه جا همینه ؟ پس نقد چی می شه ؟ راهنمایی ؟ پیشنهاد ؟ و ...

البتّه همین جا هم از همه ی دوستان عزیزم که تا به حال ، به من واقعا کمک کردن و از نظر ها و نقد های قشنگشون برا هر مطلب استفاده کردم تشکّر می کنم . دوستان عزیزی که اسم نمی برم و نظرشون بین نظرها کاملا مشخص می کنه که مطلبو خوندن یا نه ؟ ! و واقعا با نقد و پیشنهاد و ... به من کمک کردن !
ببخشین ! دوست داشتم این درد دل رو با همه دوستام بکنم . امیدوارم حداقل چند نفری بخوننش ! کاش یه کم فکر کنیم ! نه ... ؟ !
سبز باشین !

فروردین ۸۵

یه رباعی دیگه از خودم . چون هم تایپش راحت تره و هم شما حوصله دارین بخونینش و نظر بدین :

nabakhtyar — Fri, 31 Mar 2006 18:15:18 GMT

یک روز ، خدا به قصّه آورد مرا

آوردم و آفرید با درد ، مرا

از قصّه به دست ِ دختری خط خوردم ،

خط خوردم و سنگ ِ روی یخ کرد مرا

فروردین ۸۵

چی بگم ؟ ...

nabakhtyar — Tue, 14 Mar 2006 17:48:18 GMT

به دغدغه های شاعرانه ی دوست عزیزم یاسر نادری و صبوری اش ، که

چند وقتی ست جا پای مردی بی احساس در سفره ی کوچک عاشقانه اش لکّه انداخته ...

دو تا پرنده ی در جست و جوی هم بودند

دو مرغ عشق که در آرزوی هم بودند

و َ چشم های دو تاشان بدون پلک زدن

شبیه پنجره هایی به سوی هم بودند

برای هم فقط آواز ِ عشق می خواندند

تمام ِ همّ و غم و آبروی هم بودند

به غیر " عاشقتم " حرف دیگری نزدند ،

تمام ِ عمر که در گفت و گوی هم بودند

یکی از آن دو پرنده ، غروب ِ یک جمعه

نگاه کردم ، اخم هاش توی هم بودند

یواشکی به خودش گفت ، صحنه ی نحسی ست :

ـ دو لنگه کفش که آن روز روی هم بودند

نمای آخر این فیلم ، سقف ِ یک ایوان ،

دو تا قفس که فقط رو به روی هم بودند !

اسفند ۸۴

کار دیگری از خودم :

nabakhtyar — Tue, 28 Feb 2006 14:21:18 GMT

غزل ِ داغ ، کمی میل نداری خانم ؟

دزدکی ، زیر ِ لب : ـ ایمیل نداری خانم ؟

تازگی چشم ِ شما خسته و بی حوصله است

چشم خوشگل کن ، ری میل نداری خانم ؟

به زبان ِ خودمانی ، تو قضاوت کن ، نه ...

هی نگو سیل نکن ! سیل نداری خانم ؟ *

سیل اشکی ست که از چشم ِ خدا ریخته است

می دهی قرض ؟ ... کمی سیل نداری خانم ؟

دل ِ من لک زده بدجور برای مُردن

یک قطار و دو قدم ریل نداری خانم ؟

بچّه بودم که شبی ، سیل زبانم را بُرد

چکمه ها ، قلّکم و ... د ِ یل ندالی خانم ؟

دلخوشی های من این دفتر ِ شعر است و کمی

غزل ِ داغ ! تو که میل نداری خانم !

* سیل در زبان لُری به معنای نگاه است !

فارسان ـ دی ۸۴